سلام
شرمنده،قبول دارم که یه مدت تو غیبت صغرا بودم!!!
لطفا دمپایی پرت نکنید! اول بخونید بعد اگه قانع نشدید اونوقت دمپایی که سهله اگه گوشکوبم دم
دستتون بود مذایقه نفرمائید!
جنابعالی یعنی به عبارتی بنده(!)برای این نبودنم عذر موجه و شرعی دارم!
راستش از خدا پنهون نبود از خلق خدا و شما(!) چه پنهون، عروسی خواهر یکی یه دونمون بود
(شرمنده که دعوت عمومی نکردم! آخه ترسیدم تشریف بیارین!!! چون اصولا جماعت وبلاگ خون و
وبلاگ نویس بلا نسبت شما(!) کمی تا قسمتی بی جنبه تشریف دارن!)
خلاصه جاتون خالی بود! آی رقصیدم! آی چرخیدم! باز دوباره آی رقصیدم !!!
به قول شاعر که میگه :
میچرخم و می رقصم و مینوشم از این جام!
ولی قسمت آخر رو بی خیال شدم و همون دو قسمت اول رو یه حال اساسی به شعر و شاعرش دادم!
دیگه آخر آخرا یه سری شاکی شدن و با تیپا از مجلس انداختنم بیرون!
تازه فهمیدم جفت پا رو اعصاب بقیه پریدن چه کیف عظیمی داره!
خلاصه سر سوزن آبرویی هم که پیش فک و فامیلا داشتم تو این چند روز عروسی با اجازتون تقدیم
جناب آقای باد کردم!
وسط اون همه آدم چشمم افتاد به عروس و دوماد! هر دو داشتن لبخند میزدن. توی لبخندشون
گوشه ای ازنگاه خدا رو می شد دید و حس کرد (البته اگه آدم بودی!)
اون دو شاد بودن و من از شادی اون دو شادتر!
رسم و رسومات محلی زیادی بود که تو این دو سه روزه اجرا میشد و من مثل یه میمون ما قبل تاریخ
که قادر به درک موضوع نبود توش می موندم!
به هر حال به قول بزرگترها که چند تا زیر شلواری بیشتر از ماها جر دادن(!!!): "رسمه دیگه، باید باشه"!
ما هم گفتیم: "باشه"!
بعد از رفتن همه مهمونها از شما چه پنهون یه دل سیر گریه کردم. چراش رو فکر کنم خودتون بهتر
بدونیدبه خصوص اگه مثل من تو این روزگار وانفسا یه خواهر بیشتر نداشته باشین!
حالا اگه قانع شدید به قول فال هفتگی مجله خانواده سبز : " شما آدم خوب و منطقی هستید و در
آینده خیلی خیلی نزدیک یک شریک زندگی خیلی خیلی مناسب پیدا می کنین و کلی خیلی (!)
خوشبخت می شوید و خیلی کلی (!) حال می کنید و خلاصه می ترکانید"
و اگر قانع نشدید پس لطفا دمپایی وگوشکوب یادتون نره!
